بعضی‌ها سرمایه‌گذاری بخش خصوصی را به ببری درنده تشبیه کرده‌اند که باید او را به ضرب گلوله از پای درآورد. عده‌ای آن‌را به صورت گاو شیرده می‌نگرند که باید دوشیدش. فقط عده قلیلی آن را همانطور که هست می بینند – قاطری که با تمام قدرت گاری را می‌کشد.(چرچيل)

ازين به بعد نقل قول هايي  كه ارزش نوشتن داشته باشد را  در بلاگ منتشر خواهم كرد.

به نظرم سوالات سخت متوسط و ساده براي امتحان بايد بارم يكساني داشته باشد. استاد درس كلان از من خواست سوال هاي ميان ترم را طرح كنم من هم دانشجوي عادي خوب و ممتاز را به اين صورت تقسيم كردم كه تا نمره 14 عادي تا نمره 18 خوب و 18 به بالا ممتاز است و بر اين اساس سوال متوسط، سخت و مشكل را اينگونه توزيع كردم كه 7 سوال ساده بدهم 2 سوال سخت و يك سوال مشكل با بارم يكسان (2 نمره) براي هر سوال تا دانشجوي متوسط خوب و ممتاز از هم تفكيك شوند(روشن است كه اگر همه سوالات ساده باشند دانشجويان خوب و متوسط زيان ميكنند و پراكندگي كاهش مي يابد) اما ديگر معنايي ندارد كه به سوالات سخت امتياز بيشتري بدهيم و به سوالات ساده امتياز كمتر چون يك بار ما سوالات را بر اساس معيار خود توزيع كرديم و اگر به سوالات ساده امتياز كمتري بدهيم حق دانشجو هاي متوسط ضايع ميشود زيرا از 14 نمره آن ها كم كرده ايم و به دانشجوهاي ممتاز داده ايم زيرا در مقابل بايد به سوالات مشكل امتياز بيشتري بدهيم. اما از طرف ديگر مخالفتي هم هست كه افراد براي سوال مشكل زحمت بيشتري ميكشند و بايد امتياز بيشتري بگيرند. انتقاد منطقي است اما كسي كه نمره بالاتر ميخواهد بايد زحمت بيشتري بكشد مگر نه؟ هرچه به نمره 20 نزديكتر ميكشيم گرفتن نمره هم بايد سخت تر شود. يك مثال ديگري يادم هست در دوران دبيرستان اتفاق افتاد كه شبيه اين بود. يك سال در قرض الحسنه خانوادگي ما به معدل هاي بالا جايزه ميدادند و قاعده هم بر اين اساس بود كه مثلا به دبستاني هاي معدل 20 يك دفتر به راهنمايي هاي بالاي 18 يك كتاب و دفتر و به دبيرستاني هاي بالاي 17 يك كيف جايزه ميدادند اما در اين حالت دبيرستاني ها هم از لحاظ كف معدل و هم كيفيت جايزه منفعت برده اند و منصفانه نبود البته چون به من هم دادند در آن مورد اشكالي نداشت يادمه خيلي ها شاكي بودند

دوره هاي آزاد رايانه اي بصورت مشترك بين دانشگاه شهيد بهشتي و MIT برگزار شده، در اين پروژه مواد درسي دانشگاه MIT بصورت رايگان به زبان انگليسي و فارسي در رشته هاي مختلف در دسترس است براي كسب اطلاعات بيستر به سايت زير مراجعه كنيد

http://mit-ocw.sbu.ac.ir /

ماليات كربن(Carbon Tax) يكي از انواع ماليات محيط زيست است كه بعنوان سياست حفظ محيط زيست در بسياري كشور ها انجام شده است اساسا دو نوع سياست هاي كنترلي وجود دارد يكي سياست هاي بازاري و مبتني بر قيمت بازار و ديگري ايجاد محدوديت هاي مقداري. تمايل به سياستهاي نوع اول در جهان امروز بيشتر است زيرا موفقيتش بيشتر بوده. جالب است كه يكي از عوامل موثر در كاهش گرماي زمين ماليات كربن بوده است. اين نوع ماليات بر مصرف منابع يا وسايلي بسته ميشود كه توليد دي اكسيد كربنco2 ميكنند مثلا وسايل نقليه با موتور هاي سوخت فسيلي يا بر مصرف سوخت فسيلي. طبق محاسبه (EIA)اگر بر هر تن دي اكسيد كربن 100 دلار ماليات بسته شود بر هر گالن(2/4 كيلوگرم) يك دلار ماليات بسته ميشود. اما چرا ماليات بر كربن بسته ميشود و چگونه الودگي را كاهش مي دهد؟ مصرف بنزين از دو طريق بر محيط زيست خسران وارد ميكند يكي كاهش منابع انرژي زمين و يكي الودگي كره زمين بدليل انتشار دي اكسيد كربن. آنقدر كه صاحب نظران محيط زيست نگران الودگي سوخت فسيلي هستند نگران كاهش منابع نفتي نيستند! چرا؟ علتش بازار است. چون كميابي منابع نفتي بدليل داشتن بازار در قيمت هاي بازاري منعكس مي شود و چون هميشه در بلند مدت كالاها(Goods) با كشش هستند مصرف كنندگان مصرفشان را كاهش مي دهند و بدنبال جانشين ها ميگردند، به همين خاطر است كه عرضه بالقوه منابع معدني و انرژي بر تقاضايش پيشي گرفته كه دليلش توسعه تكنولوژي و تلاش براي يافتن جانشين هايي براي مواد معدني و زير زميني بوده است اين را ميتوان از نزول قيمت هاي صد سال اخير منابع معدني هم استنباط كرد، اما منابعي كه داراي دسترسي ازاد هستند(Open Access) با مصرف مفرط رو برو هستند (مانند هوا و آب). مصرف كنندگان در اين موارد هيچ حساسيتي براي تغيير رويه مصرف نشان نميدهند. پس يك روش براي بازاري كردن آن، ماليات بستن بر آنهاست (در پرانتز بگويم كه يكي از روش هاي رفع دسترسي آزاد به اين منابع خصوصي كردن آن هاست مانند خصوصي كردن زمين ها و مراتع و جنگل ها كه در برخي كشور ها انجام شده و نتايج مطلوبي براي بهبود استفاده از اين منابع طبيعي داده است). پس چرايي و چگونگي كاهش الودگي هوا از طريق ماليات محيط زيست روشن است، كه مصرف كنندكان نسبت به استفاده از جانشين ها حساسيت نشان دهند و زماني اين اتفاق مي افتد كه هزينه اجتماعي آلودگي هوا را بر توليد كنندگان آلودگي تحميل كرد و شكاف بين هزينه اجتماعي و هزينه شخصي را كاهش داد.مثال هاي ديگر از اين نوع ماليات ها: deposit refund scheme, tradable permit for air pollution

نوشتن يه مدت برام سخت شده بود با وجود اينكه كلي سوژه نوشتن وجود داره اما نشاط نوشتن وجود نداشت اما بهر حال بهتره نوشت تا نشاطشم پيدا بشه. بهتره در مورد يك اقتصاددان بنويسم بنام تيم هارفورد(Tim Harford) يكي از اقتصاددانان ژورنالي كه نگاه تازه اي به مسائل روزمره زندگي دارد. او خود را يكي از اقتصاددان هاي  جديدي مي داند كه تمام اتفاقات و رفتار هاي روزمره زندگي را با عينك علم اقتصاد مي نگرد و معتقد است وظيفه اقتصاد دانان كنار زدن لايه هاي سخت و زمخت هر رفتار براي پيدا كردن جنبه هاي عقلايي آن رفتار است او معتقد است رفتار هاي انسان در همه حوزه ها تماما عقلايي است  و ابزارها و داده ها در علم اقتصاد مانند اشعه ايسك است كه حقيقت پوشيده بر رفتار انسان ها را مكشوف ميكند، اما او هنوز معتقد است برخي تصميمات ممكن است تحت تاثير برخي عوامل غير عقلايي گرفته شود. براي چنين آزموني يك آزمايشي توسط دنيل كين من(Daniel kahneman) اقتصاد دانان رفتاري وهمكار روان شناسش، اينس ورسكي(Amos Tversky) با استفاده از دو گروه مشاهده شونده انجام شده است كه از آنها خواسته شده است بين دو انتخاب يكسان يكي را انتخاب كنند. مشاهده شده نحوه بيان يك انتخاب بر روي انتخاب آن اثر مي گزارد.
از دو گروه سوال شد كه فرض كنيد يك بيماري به امريكا منتقل شده است كه انتظار مي رود 600 نفر را از پا در بياورد و دو برنامه براي مبارزه با بيماري پيشنهاد شده است كه به صورت زير است
گروه اول
اگر پيشنهاد(A)اجرا شود 200 نفر نجات پيدا خواهند كرد
اگر پيشنهاد (B)اجرا شود به احتمال يك سوم 600 نفر نجات پيدا خواهند كرد و با احتمال دو سوم 600 نفز قرباني خواهند شد(اميد رياضي اين گزينه برابر با انتخاب اول يعني بطور ميانگين يك سوم از 600 نفر كه ميشود 200 نفر نجات پيدا مي كنند)
گروه دوم
اگر پيشنهاد (C)اجرا شود400 نفر كشته خواهند شد
اگر پيشنهاد (D) اجرا شود با احتمال يك سوم هيچ كس كشته نخواهد شد و با احتمال دو سوم همه 600 نفر كشته خواهند شد
انتخاب بين A , B مثل انتخاب بين C , D است و انتخاب بين دو پيشنهاد براي هر گروه لب به لب است اما نتيجه انتخاب به نحوه بيان گزينه ها مرتبط بوده است!! بيشتر مشاهده شوده ها ترجيح دادند كه 200 نفر را نجات دهند( A) تا  داشتن يك احتمال براي نجات همه(B) با تغيير بيان گزينه ها اكثر افراد كشته شدن همه با احتمال دو سوم را (D) ترجيح مي دهند به اينكه قطعا دوسوم  كشته شوند(C) در حالي كه اولا هر دو گزينه لب به لب است(side by side) ثانيا شراايط انتخاب با شرايط گروه اول برابر و يكسان است اما انتخاب متفاوت!!
اين يك نمونه از انتخاب هاي غير عقلايي است كه در شرايط تناقض و ناسازگاري پيش مي ايد پس در انتخاب هايتان در شرايط ناسازگار بيشتر دقت كنيد ممكن است فقط ظاهر يك گزينه تغيير كند اما گزينه ها همان باشد چيزي كه در انتخابات ها هم هميشه اتفاق مي افتد اما در هر دوره نتيجه اش با دوره قبل هماهنگي ندارد.

سرمقاله امروز دنياي اقتصاد به شرح فرو پاشي سرمايه اجتماعي پس از انتخابات مي پردازد و فرصت سوزي كه از ان براي انباشت سرمايه اجتماعي در دوران انتخابات استفاده نشد. مقاله را در زير مي اورم

اينجا هم سرمقاله 20 خرداد است كه در پست قبلي در موردش نوشته بودم امروز تازه خبردار شدم كه چاپ شده.

جايگاه «سرمايه اجتماعي»در توسعه

ناصر يارمحمديان
اگر چه در تعريف سرمايه اجتماعي اجماع وجود ندارد، اما …

… سرمايه اجتماعي را مي‌توان در چند مشخصه هنجارهاي رسمي‌ و غيررسمي، اعتماد عمومي ‌و مشاركت اجتماعي خلاصه كرد. اعتماد مهم‌ترين ‌اين فاكتورها است كه به سه نوع، اعتماد درون اعضاي خانواده، اعتماد ميان مردم و اعتماد مردم به حاكميت قابل تفكيك است. مطالعات متعدد نشان داده است كه سرمايه اجتماعي با مشخصه‌هاي مذكور، اثر مثبت و معناداري بر كاهش هزينه مبادله، توليد و تسريع در رشد اقتصادي دارد و بهره‌وري را در اقتصاد افزايش مي‌دهد. از آنجا كه عمده دليل رشد پايين اقتصاد ‌ايران به پايين بودن رشد بهره‌وري باز مي‌گردد، انباشت سرمايه اجتماعي مساله‌اي قابل توجه و وزن‌دار است.
در مطالعه‌اي كه به رتبه‌بندي كشورها بر اساس شاخص سرمايه اجتماعي پرداخته است، در ميان صدوپنجاه‌وپنج كشور، اقتصاد ‌ايران در رتبه صدودهمين قرار دارد. اين در حالي است كه انتظار مي‌رود سرمايه اجتماعي با توسعه اخلاق در جامعه افزايش يابد و به طور معناداري تحت تاثير نهاد دين و مذهب قرار گيرد؛ اما مشكل از كجا است؟
از نظر رابرت پوتنام، نوع رفتار دولت تاثير به‌سزايي بر روند افزايشي و كاهشي سرمايه اجتماعي دارد؛ به‌طوري كه رويكرد شفاف‌سازي در حكومت‌هاي دموكراتيك موجب افزايش سرمايه اجتماعي و روند محافظه‌كارانه، موجب كاهش سرمايه اجتماعي مي‌شود.
افزايش بهره‌وري عوامل توليد از جمله مهم‌ترين تاثيرات سرمايه اجتماعي بر مناسبات اقتصادي است و راز آن در كاهش هزينه‌هاي توليد و مبادلات اقتصادي نهفته است؛ زيرا در فضاي پراز اعتماد، ديگر نيازي به هزينه‌هاي اضافي براي جلب اعتماد طرفين در مبادلات نيست و سرعت و سهولت مبادلات افزايش مي‌يابد. همچنين تاثير سرمايه اجتماعي بر افزايش سرمايه‌گذاري بخش خصوصي معنا دار است؛ زيرا با رعايت هنجار‌ها و كاهش رفتار‌هاي سودجويانه و فرصت‌طلبانه، انگيزه براي سرمايه‌گذاري افزايش مي‌يابد.
در مقابل، عدم وجود سرمايه اجتماعي كافي مي‌تواند منجر به خروج سرمايه از اقتصاد شود، همان‌گونه كه حقوق مالكيت، فضاي مناسبي براي سرمايه‌گذاري در تجهيزات توليد ‌ايجاد مي‌كند، سرمايه اجتماعي نيز فضاي مناسبي را هم براي سرمايه‌گذاري فيزيكي و هم براي سرمايه‌گذاري انساني فراهم مي‌كند و افراد با داشتن اطمينان بيشتر از حقوق مالكيت فكري، اقدام به سرمايه‌گذاري مي‌كنند و همچنين بازدهي بيشتري را براي تحصيلات و سرمايه‌هاي انساني به همراه دارد. يكي از تاثيرات مهم ديگر، افزايش كارآيي سياست‌ها و تصميمات دولت است. دولت‌ها تا زماني كه نتوانند اعتماد مردم را كسب كنند، نمي‌توانند سياست‌هاي اقتصادي موثري را به انجام برسانند. كارآيي سياست‌هاي دولت در بخش مالي و پولي اقتصاد به ميزان اعتماد مردم به نهاد‌هاي سياست‌گذار بستگي دارد، سرمايه اجتماعي با تامين اعتماد مردم به نهاد‌ها و سازمان‌هاي دولتي، تاثيرگذاري تصميمات و سياست‌هاي دولت را تامين مي‌كند. در آخر بد نيست به تاثير تخريبي ساختار نفتي اقتصاد‌ ايران بر سرمايه اجتماعي اشاره‌اي كرد. يكي از عوامل توليد سرمايه اجتماعي وابستگي دولت به مردم و مردم به مردم است. دولت تا به مردم وابسته نباشد، خود را در موقعيت جلب اعتماد مردم نمي‌بيند؛ اما وجود درآمد‌هاي نفتي باعث عدم وابستگي دولت به مردم شده است و همچنين مانع وابستگي قشر منتفع از درآمد‌هاي نفتي به اقشار ديگر شده است. اميد است مسوولان ابتدا با پي‌بردن به اهميت مساله و سپس با شناخت و ريشه كن كردن عوامل مخرب تاثيرگذار بر سرمايه اجتماعي، موجبات انباشت بيشتر آن را فراهم كنند.

مطابق با گزارش سرمايه گذاري جهاني كنفرانس توسعه و تجارت سازمان ملل (UNCTAD, 2008) جريان ورودي سرمايه گذاري مستقيم خارجي ايران براي سال 2005 كه بيشترين مقدار را در بين اين سال ها به خود اختصاص داده است 918 ميليون دلار بوده و در سال قبل و بعد به ترتيب 306 و 317 ميليون دلار بوده. اين در حالي است كه اين مقدار براي كشور چين در سال 2005 چيزي حدود 79 برابر ايران بوده و در سال قبل و بعد به ترتيب 198 و 229 برابر ايران بوده است و براي تركيه در اين سه سال 9و 11 و 63 برابر ايران بوده، ملاحظه مي شود كه اين ارقام تا چه اندازه نجومي هستند و نشان دهنده عقب افتادن از قافله توسعه اقتصاد جهاني است.
كشور ايران در طول سال هاي 2004 تا 2007 فقط توانسته 0.2 درصد (0.002) از جريان ورودي سرمايه هاي خارجي در حال جريان در قاره آسيا را به خود اختصاص دهد كه رقم بسيار پاييني است همچنين نسبت سرمايه هاي وارد شده به ايران به كل سرمايه هاي وارد شده به كشور هاي در حال توسعه 0.1 درصد است (0.001).
از آنجايي كه ايران بطور بالقوه قابليت جذب سرمايه هاي خارجي را با توجه به وجود منابع و ذخاير خدادادي و همچنين نيروي كار گسترده دارا مي باشد شاخص پتانسيل سرمايه گذاري مستقيم  ايران (Inward FDI Potential Index) كه توسط آنكتاد محاسبه شده است مقدار مناسب تري را نسبت به شاخص كارايي سرمايه گذاري (Inward FDI Performance Index) دارد. اين شاخص براي در بين 141 اقتصادايران را در رتبه   59 قرار داده است اين در حالي است كه شاخص كارايي سرمايه گذاري مستقيم خارجي ايران را در رتبه  133 قرار داده است.

منبع: www.unctad.org/wir

بازي با رفتار مصرف كنندگان در دوران ركود: كمپاني ها فهميده اند كه نداشتن پول مشكل مصرف كنندگان نيست انها پول دارند اما بدليل ترس از اينده بسختي انرا خرج مي كنند پس بنگاه ها بدنبال روشي هستند تا مصرف كننده را ترغيب به مصرف كنند يك مثال ان شركت هيونداي است كه قراردادي مي بندد كه در صورت از دست دادن شغل تا در طول سال ميتواند پول خود را ريفاند يا باز پس بگيرد اينطوري به مصرف كننده اين اظمينان را مي دهد كه كمتر از اينده بترسد. يك مثال ديگر شركت لويس وويتون (Louis Vuitton) توليد كننده كيف و چمدان است كه با توليدات 2 بعدي خود به مصرف كننده مي گويد نيازي نيست 2 سال ديگر يك چمدان ديگر بخري همين چمدان را با زيرو رو كردن ميتواني تغيير دهي و حتي مي تواني صبح چمدان سياه و بعد از ظهر چمدان قرمز استفاده كني. يك ترفند ديگر شركت ها استفاده از ذهن گذشته مصرف كنندگان است. با توجه به اتفاقاتي كه اكنون افتاده و ورشكستي بسياري از بنگاه هاي بزرگ و سود اوري كه انتظار ورشكستيشان نميرفت ذهن مصركنندگان به محيط حال حاظر بي اعتماد شده به همين خاطر به خاطرات گذشته فيدبك مثبت ميدهند و براي مثال همين شركتويس وويتون از بازيگراني براتي تبليغ استفاده ميكنند كه اكنون شهرت انچناني ندارند اين به انها كمك مي كند تا اعتماد مصرف كنندگان را جلب كنند.

خلاصه اي از يك مقاله  در تايمز

اول: يك فايل پاورپوينت از تحليل انتخابات رياست جمهوري دوره نهم در اينجاست. اطلاعات اماري خوبي دارد. يك بنده خدايي درست كرده و من هم با حذف تبليغاتش اينجا گزاشتم. حتما ببينيد.

دوم (مساله خود گزينشي): روزي توي رستوران دانشگاه يك سوال اقتصادي (سوال در پايين امده) از همكلاسيام پرسيدم و با وجود اينكه 7 يا 8 نفر از دانشجو هاي ارشد بودند بجاي اينكه يه جوابي براي سوال داشته باشند هاج و واج فقط به من نگاه ميكردن بعد همين سوالم رو توي يك فاروم اقتصادي پرسيدم و جواب هاي خوبي از اعضايي كه سنشون ميخورد دانشجوي سال دوم يا سوم كارشناسي باشن گرفتم.اينجا ممكنه براي من يك سوال پيش بياد كه آيا كساني كه از اينترنت و شبكه هاي اجتماعي در اينترنت استفاده ميكنند نسبت به كسايي كه استفاده نميكنند داراي ذهن پويا و جوال تري هستند كه جواب بهتري به سوالات ميدهند؟ و حتي ممكنه من يك تحقيقي را براي پيدا كردن جواب اين سوال شروع كنم. اما اين سوال تحقيق اصلا پايه و اساسي ندارد زيرا كه هيچ بعيد نيست كه مدلي كه من براي ازمون طراحي ميكنم دچار مشكل خود گزينشي (self selection) باشد يعني اينكه در اين مثال افراد باهوش تر از شبكه هاي اجتماعي استفاده ميكنند نه اينكه افراد بعد از استفاده باهوش ميشن.در اين صورت افراد يا نمونه مورد بررسي من خودش خودش را انتخاب ميكند تا من به يك رابطه قوي بين استفاده از اينترنت و پويايي فكر برسم امابه دليل اينكه نمونه من تصادفي نيست مطالعه من خيلي قابل اتكا نيست. اساسا مشكل خود گزينشي يك چنين مشكلي است كه در تحقيقات علوم اجتماعي اقتصادي و روانشناسي بروز ميكنه به همين خاطر مدل هايي طراحي شده كه ميشه با اونها ابتدا به اين سوال جواب داد كه نمونه مورد بررسي من دچار خودگزينش شده است يا نه؟ و در صورت منفي بودن جواب به ادامه تحقيقتان ميپردازيد. يك مثال ديگش ميتونه نظر سنجي هاي انتخاباتي باشه. معمولا افرادي كه شور انتخاباتي دارن در نظر سنجي ها شركت ميكنند از طرفي همين افراد هم معمولا به كانديداهايي كه شور ايجاد ميكنن راي ميدن. مثلا يك كانديدا ممكنه شعار هاي همسو با منافع جوانان بدهد و از آنجايي كه جوانان شور انتخاباتي بيشتري دارند در نظر سنجي ها شركت مي كنند پس نتيجه نظر سنجي به نفع كسي است كه شعار جوان پسند تر بدهد.
اينم سوال و جوابي كه گفتم: فرض كنید شما مالك 1 میلیون تومان هستید و در چهارچوب مالكیت خصوصی حق دارید  مال خود را اتش بزنید. فرض كنید می خواهید پول خود را بسوزانید اما می دانید پول یك كالای عمومی است و دولت برای هر ورق كاغذ پول مقداری هزینه كرده مثلا برای هر هزار تومان 100 تومان هزینه چاپ اسكناس كرده. پس شما برای سوزاندن 1 میلیون 100 هزار تومان به دولت بدلیل خصارتی كه میزنید میپردازید. حال سوال من این است كه با وجود پرداخت این خصارت باز هم شما حق چنین كاری را دارید؟ در ضمن سوزاندن پول خيلي هم بعيد نيست مثل اون دلغك در فيلم بت من.

جواب: اول اینكه ایا ما می توانیم كالای عمومی را بخریم؟ كالای عمومی كالایی است كه نتوان منافع آن را اختصاصی كرد یعنی منافع كالا به افرادی كه هزینه آنرا نپرداخته اند هم تعلق می گیرد مثل روشنایی چراغی كه همسایه شما به كوچه میزند به نظر میرسد كه نمیتوان كالای عمومی را خرید و فروش كرد زیرا با تعریفش سازگار نیست.
دوم اثرات اجتماعی این عمل را باید بررسی كنیم. عمل سوزاندن یك كالای عمومی از آنجایی كه كالای عمومی است و منافعش به همه تعلق می گیرد پس زیان از بین بردن این كالا هم به همه تعلق می گیرد پس عمل سوزاندن یك نوع اثرات خارجی منفی در بر دارد (negative externalities) یك نوعش همان كاهش حجم پول است كه اثرات كلان اقتصادی بر جا میگزارد مثلا در دوره ركود این عمل به عمق ركود می افزاید و زیانش به همه میرسد نه یك فرد.
اما ایا فرد نمی تواند این اكسترنالیتی را به روشی محاسبه كند و پولش را بسوزاند؟ مثلا غیر از هزینه چاپ پول هزینه اجتماعی كاهش حجم پول را بپردازد؟

برخي انگاره ها هستند كه وارونه براي ما بديهي شده اند.از ابتدا اشتباهي هستند اما با يك سري جمله هاي زيبا و شبهه وار به ذهن مي روند و بيرون آمدنشان كلي انرژي مي برد. يكي از اين مسائل انتخاب سرنوشت برتر براي من نوعي توسط ديگران است. شما چه فكر ميكنيد؟ آيا بهشت رفتن اجباري است؟ بله اتفاقا اجباري است. اجباري به اين معنا كه ديگران بايد در تلاش باشند كه اگر اجباري هم شده مرا به بهشت پذيرفته شده ام ببرند. هر مكتبي براي خود اهدافي دارد مثلا نظام اقتصاد سرمايه داري بدنبال بهبود كارايي و زندگي برتر با رفاه اجتماعي بالاتر است (اين هدف در نظام اقتصاد سرمايه داري بوضوح روشن است). حال بايد به دنبال سياست هايي باشد كه اين هدف را تضمين ميكند و حق ندارد آنرا به همه پرسي بگزارد. مثلا اگر سياست پيوستن به فلان اتحاديه بازدهي جمعي را افزايش ميدهد و رفاه قشري را بدون كاهش رفاه ديگر اقشار بالا ميبرد بايد اجرا شود زيرا كه بدينصورت مردم به بهشت مي روند(از ديدگام اهداف نظام سرمايه داري). پس انتخابات ديگر چه صيقه اي است؟ در پايين توضيح مي دهم. اما يك شاهد نقلي از قرآن: در مكتب اسلام هم همينگونه است اگر اسلام يك هدفي را براي انسان تعريف كرده و او هم پذيرفته  پس بايد برخي تصميماتي كه محدوديت آور است را يك طرفه اتحاذ كند. يك شاهد نقلي از قرآن ايه 103 سوره توبه است كه ميگويد((خذ من اموالهم صدقة تطهرهم و تزكيهم بها )) يعني از اموالشان صدقه و ذكات بگيريدتا بدين وسيله آنهارا پاكيزه سازيد و پرورششان دهيد (فعل امر در قران در حكم دستور است و الزامي است مگر اينكه قرينه اي براي عدم دستور وجود داشته باشد). روشن است كه بطور دستوري گفته شده ذكات انهارا بگيريد براي اينكه آنهارا پاكيزه كنيد تا به سعادت برسند. اين است آن مفاهيمي كه وارونه وار براي ما بديهي شده. مثلا ميشنويم كه آقايان فقهاي اقتصاددان گفته اند بايد براي فلان طرح همه پرسي صورت گيرد. اگر اين طرح يك بهينه پرتو است پس همه پرسيش ديگر چه صيقه ايست؟ و اگر شما كه نخبگان جامعه هستيد نميدانيد بهينه است پس مردم از كجا بدانند كه بهينه است يا نه؟.

يك نكته در مورد راي گيري:

البته مكانيزم راي گيري براي برخي كالاها يك راه كار بهينه است، كالاهاي عمومي 2 ويژگي بدون رقيب(nonrival) و و غير محروم كردني(non-excludable) دارد مثلا مصرف روشنايي چراغ هاي شهرداري را نميتوان براي خانوار هاي الف محروم كرد و همچنين مصرف از اين روشنايي توسط خانوار الف مصرف خانوار ب را تحت فشار قرار نمي دهد.تخصيص اين نوع كالا ها بايد از طريق مكانيسم هاي راي گيري  انجام شود زيرا كه اگر آن را به بازار بسپاريم ممكن است عرضه يك كالاي عمومي كه بهينه است اصلا صورت نگيرد. يك مثال ميزنم، فرض كنيد توليد يك واحد كالاي عمومي خاصي 100 واحد براي هر نفر منفعت ايجاد مي كند، فرض كنيد فقط 2 نفر وجود دارند، هزينه توليد اين يك كالا 150 واحد است، در اين حالت اگر يك نفر پول اين كالا را بپردازد 200 واحد منافع اجتماع افزايش مي يابد در حالي كه فقط 150 واحد هزينه صورت گرفته است. اما براي افراد خريد اين كالا هزينه دارد زيرا كه به ازاي 150 واحد پرداختي فقط 100 واحد منفعت كسب ميكند پس هر يكي منتظر مي مانند تا ديگري كالا را از بازار خريداري كند تا از سواري مجاني بهره ببرد اما هيچ گاه اين اتفاق نمي افتد، در اين شرايط است كه مكابيزم هاي راي گيري به كمك تخصيص بهينه در اقتصاد مي ايد. خلاصه كلام اينكه راي گيري اگر براي مردم بهشت ايجاد كند صورت ميگيرد نه براي هر تصميمي بلكه برخي تصميمات بايد يك جانبه صورت بگيرد.

سايت احساسات را ديده ايد؟ يك نفر در پست قبلي معرفي كرده. اگر چه بدرد من نميخورد اما طرح جالبي است.